ROZDZIAŁ 2

       "Zabierz mnie do siebie"

         Jest wielkie prawdopodobieństwo, że jestem jedyną osobą w Las Vegas, która spędziła swoje 21 urodziny na przeprowadzce. Nie chciałam imprezy na której musiałabym udawać, że jestem zadowolona z mojego niby idealnego życia i kocham fakt, że ci wszyscy ludzie przyszli celebrować moją pełnoletniość jakby miało to dla mnie jakieś znaczenie. W moim życiu ostatnio największym priorytetem była kolejna ucieczka i skoro udało mi się spełnić to życzenie dlaczego miałam skupić się na czymś innym? Wiem, że większość populacji świata mogłoby uznać mnie za wariatkę, ale ludzie podążający swoimi ścieżkami doskonale mnie zrozumieją. Justin, czyli mój współlokator okazał się najlepszą osobą na świecie jaka mogła mnie spotkać. Nie pytał za wiele, ale interesowała go moja osoba i był skory do pomocy. Wczoraj przenosiliśmy ostatnie pudła z mojego pokoju a potem cały wieczór jedliśmy pizzę opowiadając sobie przeróżne plotki na temat okolicy jakie dotąd usłyszeliśmy. Świetnie się dogadywaliśmy i czułam się przy nim niezwykle swobodnie. Dowiedziałam się, że jest ode mnie rok starszy i pracuje jako asystent fotografa. Wspominał o tym, że miał młodszą siostrę, ale nie chciałam pytać co się z nią stało bo zawsze w takich sytuacjach ludzie zaczynają się interesować moją rodziną, a ona to ostatnia rzecz o której mam zamiar rozmawiać.

     Spędziliśmy dzisiaj pierwszą noc w nowym mieszkaniu i przyznam, że dawno się tak nie wyspałam jak dzisiaj. Ubrałam się w rozciągnięty t-shirt i wygodne spodenki po czym rozsunęłam drzwi od mojego pokoju by zabrać się za przygotowywania śniadania. Gotowanie było moją pasją jeszcze kilka lat temu, ale przepełniona stresem zapomniałam o rzeczach, które sprawiały mi radość. Lodówka nie była jeszcze gotowa do użytku bo szczerze mówiąc kupiliśmy kilka podstawowych rzeczy i przerzuciliśmy się na pizzę. Zamknęłam ze zrezygnowaniem jej drzwiczki i cofnęłam się kilka kroków do swojej torebki, która wciąż leżała na blacie od wczoraj. Wyciągnęłam jakąś karteczkę i zapisałam na niej „Poszłam po zakupy. Jak wstaniesz zrób kawy. Dzień dobry J” zabrałam swoje rzeczy i szybko zakładając trampki wyszłam z mieszkania. Świeże powietrze uderzyło mnie od samego wyjścia z budynku. Wyjście na dwór krótko po przebudzeniu to jedno z moich ulubionych czynności. Odpaliłam papierosa i ruszyłam w kierunku supermarketu. Miasto jest ogromne, ludzi jest więcej, niż możecie sobie wyobrazić w jednym miejscu jednocześnie, ale jeśli chcecie zniknąć.. nie zwracać na siebie uwagi to uważam, że nie ma lepszej metropolii. Moją uwagę zwrócił mężczyzna, który rozdawał młodym ludziom ulotki z cwanym uśmiechem na ustach. Chciałam go ominąć, ale nagle stanął przede mną i zablokował mi drogę. Spojrzałam mu w twarz nieco przerażona, ale wolałam tego nie okazywać.

- Umm… Słucham? – wydusiłam z siebie niepewnie unosząc brew ku górze.

- Weź ulotkę. Szukamy kelnerki do nowego klubu nocnego. Jeśli masz skończone 21 lat to myślę, że przyjmą Cię od ręki. Nadajesz się. – dalej uśmiechając się w ten sposób, który mógłby przerazić mnie, gdyby nie był to ranek a dookoła było tysiące ludzi podsunął bliżej mnie ulotkę na której wyraźnie pisało, że szukają pracownika. Wzięłam ulotkę i przeczytałam ją dokładnie.

- Co takiego mam w sobie,  że uważasz, że bym się nadawała? – Mój głos wyraźnie złagodniał a na twarzy mężczyzny zauważyłam, że nie spodziewał się ode mnie takiego pytania.

- Jesteś piękną kobietą nawet w tych beznadziejnych ubraniach. Uważam, że masz świetną figurę. Masz szansę sporo zarobić dodatkowo na napiwkach. Poza tym większość naszych dziewczyn to cycate blondynki. Będziesz się wyróżniać a to bardzo ważne.

- Doskonale zrozumiałam, że brakuje mi piersi. Zastanowię się i jak się zdecyduje to przyjdę. Mam się na Ciebie powołać?

- Każdy ma swój ideał. Mnie większe nie potrzebne. – i jakby kompletnie mnie tu nie było jego wzrok utknął na moich piersiach. Po krótkiej chwili przeniósł wzrok na moje oczy – Mam na imię Sebastian. – i odszedł.

Zaśmiałam się sama do siebie i spojrzałam jeszcze raz na ulotkę. Schowałam ją do torebki i w końcu weszłam do sklepu. Kupiłam jakiś chleb, kilka bułek, warzywa, trochę past do kanapek, kilka innych niezbędnych składników oraz coś do obiadu i płacąc wyszłam od razu kierując się do mieszkania. Od wejścia czekał na mnie przepiękny zapach kawy, który zawdzięczaliśmy naszemu nowemu ekspresowi do kawy a przy wysepce w kuchni siedział Justin, który zapomniał chyba, że nie mieszka tutaj sam i nie założył koszulki. Oczywiście nie zamierzałam narzekać . Klepnęłam współlokatora w nagie plecy wolną ręką i rozłożyłam torby przed nim. Uśmiechnęłam się cwaniacko i oparłam o blat stając przy tym naprzeciwko niego.

- Skoro ja zrobiłam zakupy i przytachałam je tutaj to teraz liczę, że w nagrodę otrzymam pyszne śniadanie. – Puściłam mu oczko próbując wykorzystać moje wdzięki. Nie ukrywam, że komplementy, które usłyszałam nie tak dawno od tajemniczego Sebastiana wpłynęły na mnie budująco.

W odpowiedzi usłyszałam tylko śmiech. – Zachowujesz się jakbyś miała bardzo udaną noc, ale jestem przekonany, że te ściany nie są tak grube, że nie usłyszałbym tego.

- Jeśli będę miała ochotę się z kimś zabawić na pewno zostaniesz wykopany na kilka godzin. – zaczęłam wywracając oczami. – A tak właściwie spotkałam dziwnego faceta, który zasugerował mi, że jestem wystarczająco kształtna, żeby zatrudnić się jako kelnerka w klubie nocnym.

- Wystarczająco kształtna? Jesteś święcie przekonana, że chodzi o stanowisko kelnerki? Brzmi mi nieco podobnie do innej profesji.. 

- Bardzo zabawne. Śniadanie przypominam. – Niczym na rozkaz Justin wstał i zaczął rozpakowywać zakupy i szybko wziął się za przygotowanie śniadania. Usiadłam na jego poprzednim miejscu i wzięłam do ręki swój kubek z kawą. – Praca mi się przyda. Jeśli okaże się, że jest to podejrzane to po prostu zrezygnuje. Brzmi logicznie?

- No nie wiem.. Często klubami nocnymi zarządzają ciemne typki, które tak łatwo nie dają się spławić. Jak potrzebujesz pracy mogę pogadać z szefem czy nie potrzebuje jeszcze kogoś..

- Mieszkamy razem, więc sądzę, że gdybyśmy mieli razem pracować to prędzej czy później byśmy się pozabijali. Przejdę się tam w weekend. Zobaczę jak wygląda tam impreza i jak mi się spodoba pogadam z kim trzeba.

Nie usłyszałam odpowiedzi, ale podsunął mi  talerz z pięknie wyglądającymi kanapkami. Uśmiechnęłam się przepraszająco i zabierając śniadanie uciekłam do swojego pokoju. Potrzebowałam chwilę samotności.  Godzinę później usłyszałam jak Justin wychodzi gdzieś bez słowa, więc wystawiłam głowę za drzwi i zauważyłam, że na lodówce wisi kartka z napisem „Poszedłem do pracy. Będę wieczorem. Wyjdź gdzieś dzisiaj i baw się dobrze J”. Mimowolnie się uśmiechnęłam i przeczesałam swoje włosy ręką. Ciekawe niby dokąd.

Ubrałam się w obcisłą koszulkę, moje ulubione boyfriend’y, szpilki, chwyciłam do ręki marynarkę i wyszłam z mieszkania kierując się ku klubowi. Długo się zastanawiałam czy powinnam tam pójść, ale postanowiłam, że dzisiaj po prostu pójdę się zabawić. Zaskoczyła mnie ogromna kolejka, która wyglądała jakby nie miała końca. Rozejrzałam się w poszukiwaniu jakiegoś sposobu dostania się tam szybciej, ale żadnej ciekawej opcji nie zauważyłam. Po chwili namysłu podeszłam do bramkarza i skłamałam, że jestem umówiona na rozmowę z Sebastianem. Ten wielki byk posłał mi szeroki uśmiech i robiąc mi przejście, żebym mogła wejść do środka powiedział, gdzie mogę go znaleźć. Puściłam mu oczko i omijając całą kolejkę weszłam do środka. Muzyka była głośna, ale DJ robił świetną robotę, gdyż od samego wejścia czułam, że parkiet jest mój. Podeszłam do baru i zamówiłam drinka. Przypomniało mi się jak Sebastian mówił, że w klubie pracują głównie blondynki i wcale mnie tym nie okłamał. Wyglądałam wśród nich całkiem zabawnie. Bez większego zainteresowania moją osobą jakaś dziewczyna podstawiła mi pod nos trunek i zajęła się innymi klientami. Odwróciłam się w stronę parkietu i obserwowałam bawiących się ludzi. Nie miałam zamiaru być gorsza. Szybko opróżniłam szklankę i ruszyłam na parkiet. Nie potrzebowałam partnera, doskonale potrafiłam bawić się sama. Muzyka i śladowa ilość alkoholu w moim organizmie pomogła mi się szybko nastroić. Co jakiś czas podchodził do mnie jakiś mężczyzna i nachalnie ocierał się o mnie swoim śmiesznym w rozmiarze sprzętem a ja udawałam, że mi się to podoba a potem znikałam w tłumie. Co jakiś czas wychodziłam po kolejnego drinka, żeby bawić się jeszcze lepiej. Byłam na środku parkietu i bawiłam się sama, kiedy nagle poczułam w pasie jakieś objęcie. Odwróciłam się i zobaczyłam Sebastiana. Nie wiem jak duży przypadek musiałby to być, żeby przypadkiem mnie zaczepił dlatego nie zamierzałam ukrywać mojego zaskoczenia. Było tak głośno, że nie odezwał się słowem bo doskonale zdawał sobie sprawę, że wcale go nie usłyszę. Puścił mi tylko oczko a ja zaczęłam bawić się dalej. Resztę wieczoru spędziliśmy razem. Tańczyliśmy mniej i więcej odważniej co jakiś czas wychodząc napić się kolejnego trunku. Tym razem piłam za darmo. Było mi to na rękę.

- Wiedziałem, że przyjdziesz, ale nie sądziłem, że zobaczę Cię tak szybko.

- Nie sądziłam, że tak zapadłam Ci w pamięć. Dzisiaj przyszłam się dobrze bawić dlatego musisz dobrze umilić mi czas. – Byłam już wstawiona , w takim gorącu nie potrzebowałam wiele. Nawet nie wiem kiedy zaczęliśmy się całować. Jego dłonie czułam na moim tyłku cały czas, ale jeśli ktoś zapytałby mnie czy przeszkadzało mi to z pewnością odpowiedziałabym, że ani trochę. Kilka godzin i kilkanaście drinków później pożegnałam się z Sebastianem biorąc od niego jego prywatny numer i wyszłam przed klub. Potrzebowałam powietrza bo bałam się, że drink więcej i mogłabym odpłynąć.

- Jocelyn! – usłyszałam kiedy zaczęłam kierować się do mieszkania, więc gwałtownie odwróciłam się w kierunku głosu i zobaczyłam biegnącego do mnie Sebastiana. – Nie pozwolę Ci wracać samej, jeszcze mogłoby Ci się coś stać. Jedziemy do mnie czy do Ciebie? – przytulił mnie mocno do siebie.

- Zabierz mnie do siebie. – szepnęłam składając mu kolejny pocałunek. Wezwał taksówkę i  już chwilę później byliśmy w drodze do niego.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
No i kolejny rozdział! Napisałam go dzisiaj ponieważ poczułam dziwną inspiracje. W końcu poznajemy kolejną osobą z obsady, którą jest Sebastian. Obiecuje Wam, że jednocześnie pokochacie i znienawidzicie go. Jakie macie odczucia co do niego? Swoją drogą zauważyłam, że jest dziwny problem z wejściem w bohaterów i spróbuje to jakoś wykombinować, żeby zadziałało :) Jestem wyjątkowo zadowolona z rozdziału i mam cichą nadzieję, że dalej będzie pisać mi się równie przyjemnie! Powiedzcie mi co sądzicie o tym rozdziale? Byłoby mi bardzo miło, gdybyście więcej komentowali albo do mnie pisali bo czuje jakbym pisała sama dla siebie :( 

ROZDZIAŁ 1

"Bierzemy go"

Jego opuszek wskazującego palca delikatnie sunie po moim boku a usta całują każdy kawałeczek mojego ramienia. Cały czas byłam przekonana, że z jego ust wydobywał się najseksowniejszy pomruk na świecie, ale ten piękny dźwięk zamienił się w dziwne piski, więc uniosłam się i odwróciłam w bok. Nagle okazało się, że w moim łóżku wcale nie ma żadnego mężczyzny a pies mojej siostry, który tego poranka wybrał sobie mnie na ofiarę swojej niekontrolowanej miłości. Wydałam z siebie głośne westchnienie i spychając psa jedną ręką, drugą naciągnęłam białą poduszkę na głowę. Chciałam usnąć i nie myśleć o tym ile obowiązków mnie dzisiaj czekało, ale szybko przekonałam się, że nie mam na co liczyć. Niemal razem do mojego pokoju wparowała moja siostra Elizabeth ze swoim szerokim uśmiechem na dzień dobry wraz z pierwszym dźwiękiem mojego dzwonka. Podniosłam telefon a na ekranie zauważyłam imię Justina – chłopaka, który zdecydował się zostać moim nowym współlokatorem. Uśmiechnęłam się delikatnie do siostry i odebrałam połączenie.

- Halo? – rzuciłam jeszcze zaspanym głosem.

- Widzę, że ktoś wciąż śpi. Dzwonię, żeby Ci przypomnieć, że umówiliśmy się dzisiaj na kilka spotkań z właścicielami mieszkań.

-  Naprawdę sądzisz, że mogłabym zapomnieć o tym od wczoraj? Doskonale pamiętam. Zaraz podnoszę się z łóżka, idę pod prysznic i jadę do Ciebie.

- Świetnie, ubierz się ładnie.. Wszyscy właściciele to mężczyźni to może przy odpowiednim ubiorze dostaniemy ekstra zniżkę. – zaraz potem usłyszałam cichy śmiech chłopaka, który usłyszałam po raz pierwszy w życiu i już byłam pewna, że to najpiękniejszy dźwięk na całym świecie..

- Chyba żartujesz.. – przeczesałam swoje potargane włosy ręką i nie mogłam się powstrzymać od wybuchnięcia również cichym chichotem. Szykowało się moje pierwsze spotkanie z tajemniczym Justinem. Nie byłam pewna kim właściwie był, czym się zajmował, czy będę z nim bezpieczna.. Nie wiedziałam nic, ale coś mi podpowiadało, że wcale się nie zawiodę. – Do zobaczenia Justin. Długie ciemne włosy i podarte spodnie to ja. Tak mnie rozpoznasz. – Zanim usłyszałam odpowiedź rozłączyłam się bo na twarzy mojej siostry zaczął tworzyć się grymas.

- Przepraszam, ale dzisiaj mam mnóstwo planów..

- Jako twoja starsza siostra przyszłam pogrozić Ci palcem i przestrzec przed zamieszkaniem w centrum z zupełnie nieznanym człowiekiem. – Elizabeth usiadła na rogu mojego łóżka i wpatrywała się we mnie uważnie.

- Myślę, że powinnam to usłyszeć od mamy, a nie od starszej siostry… ale sądzę, że ona by się na to nie zdecydowała. – wzruszyłam ramionami poprawiając włosy. – Dobrze wiesz, że niczego tak nie pragnę jak wyprowadzki i zaczęcie nowego życia. Jeśli Justin okaże się jakimś chujem to kopne go w tyłek i znajdę kogoś nowego, dam sobie radę. Za kilka dni mam swoje 21 urodziny o ile pamiętasz.

- O urodzinach siostry nie zapomniałam, nawet mam już mam dla Ciebie prezent, ale wciąż nie wiem, gdzie mam go wysłać. – Lzzy puściła mi oczko widocznie zadowolona. – Po prostu nie chcę, żebyśmy straciły nasz niesamowity kontakt. Sprawa ojca i ucieczka od tego sprawiła, że bardzo się do siebie zbliżyłyśmy, ale za to nasza mama odsunęła się od nas obu. Mam wrażenie, że to właśnie przez jej obojętność tak bardzo starasz się uciec.

- Nie mam zamiaru rozmawiać o naszej matce. Mam jej za złe za to jak zostawiła nas z tą całą chorą sytuacją same. A teraz przepraszam Cię Lzzy, ale powinnam się pospieszyć. – Rzuciłam się na siostrę, żeby ją przytulić. Naprawdę ją kochałam. Zwlokłam się z mojego łóżka, wzięłam ubrania, które czekały na mnie na krześle i posyłając siostrze uśmiech weszłam do łazienki, żeby w końcu wziąć prysznic.

Idąc na miejsce naszego spotkania zastanawiałam się czy dopasowana koszulka i dziurawe spodnie to strój, który można zaliczyć do „ładnego ubrania” o którym mówił Justin. Byłam strasznie podekscytowana faktem, że w końcu poznam mojego tajemniczego nowego współlokatora. Wiedziałam, że to on będzie musiał mnie odnaleźć, ponieważ nie dostałam, żadnych instrukcji ani zdjęć, którymi mogłabym się kierować. Umówiliśmy się w malej kawiarence niedaleko pierwszego z  mieszkań. Znalazłam się tam kilka minut po czasie, ale liczyłam na zrozumienie. Rozejrzałam się po lokalu i nikt charakterystyczny nie przykuł mojej uwagi. Ludzi było całkiem sporo, więc nie chciałam robić z siebie głupka i pytać każdego młodego chłopaka, czy przypadkiem to nie na mnie czeka. Zamówiłam swoją ulubioną kawę i usiadłam przy stoliku pod oknem. Wyjęłam telefon z torebki i napisałam wiadomość, żeby Justin był pewien, że na niego czekam. Sądziłam, że sam się spóźnił i mój delikatny poślizg zostanie niezauważony, ale pochłonięta telefonem dopiero po chwili zauważyłam, że nagle przede mną znalazł się nieznany mi chłopak. Schowałam telefon bez słowa i zaczęłam mu się przyglądać. On sam wybuchł śmiechem i ze swojej głowy ściągnął kaptur.

- Mam nadzieję, że się nie pomyliłem i nie wychodzę właśnie na totalnego świra. – zaczął rozmowę. Jego głos był jeszcze seksowniejszy, niż zdążyłam to zauważyć przez telefon. – Oficjalnie się przedstawiam. Jestem Justin Bieber. – i wtedy wyciągnął w moim kierunku swoją dłoń.

- Jeśli nie mam doczynienia ze zbieżnością imion to sądzę, że wcale nie robisz z siebie świra. Jocelyn Hope i mam nadzieję, że całkiem niedługo zostaniemy współlokatorami. – uścisnęłam jego dłoń a na moich ustach pojawił się niekontrolowany uśmiech.

Cały ten czas nie rozmawialiśmy o niczym konkretnym. Właściwie rozmawialiśmy o rzeczach, które dzieją się dookoła nas. Czułam się niesamowicie swobodnie, głównie przez fakt, że Justin jako jedna z nielicznych osób w moim życiu kompletnie nie oceniała mnie przez pryzmat tego co uczynił mój tata. Po wypiciu naszych kaw zebraliśmy się w końcu  i ruszyliśmy pod umówiony adres. Okazało się, że jesteśmy całkiem podobnego wzrostu, więc sprawiało to, że czułam się jeszcze bardziej komfortowo. Mimo tego, że wciąż niewiele o nim wiedziała czułam się jak przy kimś kogo znam wiele lat. Żartowaliśmy sobie z wszystkiego z czego tylko mogliśmy. Nawet nie zauważyliśmy momentu w którym stanęliśmy pod drzwiami pierwszego mieszkania. Justin ponownie zdjął kaptur, podkasał rękawy do góry i zadzwonił dzwonkiem. Otworzył nam bardzo śmieszny koleś. Prawdopodobnie był meksykańcem. Oboje bardzo staraliśmy się nie roześmiać się przez fakt w jaki sposób on mówił. Mieszkanie było w połowie umeblowane, nasz wesoły właściciel musiał się go pozbyć ze względu na powrót do Meksyku. Obiecaliśmy się odezwać i niemal pobiegliśmy do kolejnego mieszkania. Tym razem trafiliśmy do mieszkania w którym oprowadzała nas bardzo uprzejma kobieta, jednak cały czas wspominała o nas jakbyśmy byli parą, ale oboje chyba baliśmy się, że jeśli zaprzeczymy fakt naszego domniemanego spotykania się nie będziemy mieli możliwości kupna go. Jak poprzednio obiecaliśmy, że się odezwiemy i ruszyliśmy na kolejne spotkanie. Był to apartament najbliżej centrum naszego kochanego Las Vegas. Tym razem umówieni byliśmy z pośrednikiem, który sam znalazł dla nas tą ofertę. Już w wejściu poczułam się jak w domu. Apartament był w całości wyposażony, każde z nas miałoby swoją własną sypialnie a salonojadalnia była tak ogromna, że mogłabym przysiąść, że zajmowało ¾ powierzchni mieszkania. Z każdej sypialni można było wyjść na taras a w mojej głowie pojawiło się wyobrażenie jak codziennie rano spotykamy się właśnie tutaj na świeżym powietrzu i opowiadamy sobie różne historię naszego życia. Moje przemyślenia przerwał głos Justina, który  dotychczas milczał całą naszą wycieczkę.

- Bierzemy go.

Zdążyłam się tylko obejrzeć w jego kierunku, ponieważ pośrednik od razu skoczył do niego z umową. Rozejrzałam się dookoła i niemal sama do siebie powiedziałam cichym głosem - Home, sweet home.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

PRZEPRASZAM przepraszam za taką nieobecność po prologu, ale tak jak wspominałam na twitterze spaliłam zasilacz i całkiem spory czas nie miałam dostępu do tekstu, który zaczęłam wcześniej pisać. Potem szukałam inspiracji i szczerze mówiąc trochę się rozleniwiłam. Dzisiaj cały rozdział 1 napisałam od nowa i szczerze mówiąc jestem bardziej zadowolona od pierwotnej wersji. Mam nadzieję, że ten rozdział przypadnie Wam do gustu. Może za wiele się w nim nie dzieję, ale akcja rozkręci się już w rozdziale 2. Obiecuję! 

Komentujcie, śledźcie mojego twittera, wchodźcie na mojego ASK'a, ponieważ chętnie posłucham Waszych sugestii co do historii.

PROLOG

" Chciałabym go nigdy nie poznać.."

Moje życie zakończyło się dokładnie kilka godzin wstecz. Wszystkie znajome mi buzie spełniają właśnie ostatnią wolę osobę, która tak wiele zmieniła w moim życiu, a ja mimo próśb, płaczu i wyrzutów sumienia nie potrafiłam się bawić. W końcu udało mi się wyrwać z tego szaleństwa i od kilku minut(przynajmniej mam nadzieję, że trwało to kilka minut) siedziałam na schodkach paląc kolejnego dziś papierosa i cierpliwie wycierając kolejne łzy ze swojego policzka nad którymi nie umiałam zapanować. Pewna część mnie umierała już od tygodnia, ale przez ten cały czas od telefonu, który powiedział, że tak bliska mi osoba nie żyje do pogrzebu czułam jak kawałek po kawałku opadałam z resztki sił, ale miałam dwa małe powody dla, których warto było walczyć. Cicho łkając przypomniałam sobie te ostatnie szalone lata zastanawiając się, czy coś mogłam zrobić inaczej? Myślę, że strata kogoś tak bliskiego właśnie w ten sposób działa – zaczynamy wspominać i realizować wszystkie popełnione przez nas błędy. Czy zmieniłabym cokolwiek w całej swojej historii? W tym samym momencie zaatakowała mnie para pijanych ludzi i szybko zmusili do wstania i ruszenia w tłum tańczących ludzi. Wiedziałam doskonale, że jedyne czego tego pragnęłam to cofnąć czas i nigdy go nie poznać………….

4 lata wcześniej

- Mamo? Mamo?! Cholera… MAMO!? – wołałam zbiegając po schodach na dół w oczekiwaniu na jakąkolwiek odpowiedź, ale dzisiaj mogłam o niej zapomnieć. Kiedy dotarłam do blatu w kuchni zobaczyłam tam małą kartkę, więc domyśliłam się, że moja rodzicielka zdążyła wyjść i na jej pomoc nie miałam co liczyć. Przeczytałam kartkę i od razu zsunęłam ją do kosza. Włączyłam radio i tanecznym krokiem podeszłam do lodówki by znaleźć coś co mogłabym zjeść na śniadanie. Usłyszałam za sobą kroki, więc z ciekawości odwróciłam się i zobaczyłam jak na dół schodzi kolejny jednorazowy chłopak mojej siostry Elizabeth. Uśmiechnęłam się do niego niezręcznie i wróciłam do poszukiwania jedzenia, kiedy z jego ust padło moje imię. Skąd on do cholery je znał?

- Lzzy mówiła, że chętnie zrobisz mi śniadanie. – po tych słowach mimo wielkich starań nie potrafiłam nie wybuchnąć śmiechem. Zmieszał się a ja wyjęłam podpisane mleko, które należało do mojej siostry i podałam je nieznajomemu kiwając w tym samym czasie w stronę pudełka z płatkami. – Śmiało. – rzuciłam tylko i zamknęłam lodówkę, kiedy w końcu zdecydowałam się na przygotowany wcześniej mus truskawkowy. Przyjrzałam się chłopakowi, który jak zauważyłam dopiero teraz siedział przede mną bez koszulki. Był prawdopodobnie w moim wieku i wydaje mi się, że jego twarz była mi znajoma. Uniosłam brew a on chrząknął niezręcznie, kiedy zauważył jak przyglądałam mu się. Wzruszyłam ramionami i ruszyłam w kierunku swojego pokoju.

- Również było mi Cię poznać Jocelyn. – usłyszałam tylko, kiedy byłam już prawie na górze, więc zaśmiałam się cicho tylko i nie zawracałam sobie głowy faktem, że rzeczywiście mogliśmy się znać skoro znał moje imię.

Moja siostra – Elizabeth Hope była ode mnie starsza o rok i mimo tego, że wszyscy uważają ją za tą odpowiedzialniejszą siostrę, nie stroniła od jednorazowych przygód z przypadkowymi mężczyznami i często to właśnie ja musiałam odbierać ją totalnie zalaną. Nigdy nie miałam z tym problemu, ponieważ niesamowicie kochałam swoją siostrę i pewnie wskoczyłabym za nią w ogień. Sama również chodziłam na imprezy z koleżankami, zdarzało mi się popełniać błędy większe i mniejsze, ale najczęściej robiłam to pod presją towarzystwa. Asertywność nie była moją mocną stroną. Lzzy i ja miałyśmy dwa zupełnie różne światy, nasi znajomi różnili się od siebie a plany na przyszłość również odbiegały od siebie. Ona chciała wyszaleć się teraz i za kilka lat założyć dużą rodzinę w międzyczasie pracując we własnej restauracji, a ja? Za każdym razem napływały mi łzy do oczu, kiedy kazano myśleć nad tym co chciałabym osiągnąć w życiu. Za kilka dni będę mieć swoje 21 urodziny i w miejscu w którym mieszkałam było to ważne wydarzenie. Mieszkałyśmy we trzy bliżej, niż dalej centrum tak dużego miasta jakim jest Las Vegas. Potrzebowałyśmy takiej zmiany, ponieważ kilka lat temu wydarzyło się coś co zmieniło nasze życia. Mój biologiczny ojciec, były mąż mojej mamy został oskarżony o potrójne morderstwo młodych studentek. Jak się później okazało nie tylko je zamordował, ale również zgwałcił, kiedy te odmówiły mu stosunku w zamian za lepsze wyniki. Byłyśmy na językach, ponieważ mieszkałyśmy w małej mieścinie w której wszyscy się znali. Zaraz po rozprawie spakowałyśmy nasze rzeczy i wyjechałyśmy, ale bez wątpienia to na zawsze zmieniło nasze życie.

Usiadłam na swoim siedzeniu, które sobie sama zorganizowałam na wielkim parapecie mojego okna.  Pogoda była paskudna a ja uwielbiałam dźwięk deszczu, który obijał się o budynek. Oparłam się o ścianę i zamknęłam oczy napawając się muzyką, którą zaoferowała mi natura.

Usnęłam siedząc tak na kilka godzin, jednak z mojej drzemki wyrwała mnie głośna muzyka, która szybko okazała się dzwonkiem mojego telefonu. Spojrzałam na wyświetlacz i zobaczyłam nieznany mi numer, jednak bez zastanowienia odebrałam. – Jocelyn Hope, słucham?

- Witaj Joss, ja nazywam się Justin i właśnie znalazłam twoje ogłoszenie w Internecie, że szukasz współlokatora. – usłyszałam.

Moim własnym prezentem na 21 urodziny była wyprowadzka i chociaż moja decyzja nie spotkała się ze zgodą nie miałam zamiaru zrezygnować z tego pomysłu.

- Świetnie, że dzwonisz. Tak, szukam współlokatora, jednak chciałam od razu zaznaczyć, że mieszkania jeszcze nie mam. Po prostu chce się wyprowadzić, a skoro współlokatora już mam to chyba czas rozejrzeć się za lokum. Miałbyś czas zobaczyć się ze mną dziś albo jutro i rozejrzeć się po mieście?

- Ou, myślałem, że będę miał wszystko gotowe, ale skoro tak – nie pozostaje mi nic innego jak zgodzić się. Właściwie to znalazłem już kilka ofert zanim do Ciebie zadzwoniłem, więc wyślę Ci je i może rzucisz na to okiem?

- Jasne, przejrzę oferty i odezwę się. – oznajmiłam najmilszym głosem, jakim byłam w stanie się posłużyć i w odpowiedzi usłyszałam cichy śmiech i dźwięk zakończonej rozmowy.

Więc miałam już współlokatora. Uśmiechnęłam się sama do siebie podekscytowana tym, że w końcu udało mi się kogoś znaleźć po miesiącu poszukiwań. Wstałam z okna i rzuciłam na łóżko kilka walizek, które przechowywałam za szafą. Wiedziałam, że dzięki temu posunięciu mogę stracić mamę oraz siostrę, ale kto nie chciałby wylądować na swoim? Nie miałam jeszcze pracy, nie miałam współlokatora skoro jeszcze go nie poznałam, ale nie mogłam przestać się uśmiechać. Chyba pierwszy raz od kilku miesięcy na prawdę poczułam się szczęśliwa.

-----------------------------------------------------------------------------------------

Ha! W końcu prolog! Dostałam szablon i zabieram się za pisanie dalszych części. Mam cały zarys fabuły i plany co do tego w jakim kierunku chcę, żeby historia Jocelyn zabrnęła, ale jak to zawsze bywa.. wszystko może się jeszcze zmienić. W menu głównym macie linki do bohaterów, mojego konta na twitterze przygotowanego specjalnie dla Was oraz askFM. Piszcie, komentujcie i okażcie mi wsparcie bo bardzo go potrzebuję <3 

Dla 1 rozdziału potrzebuję +5 komentarzy bo muszę mieć pewność, że mam dla kogo pisać! Dacie radę?